ಕೋಮು ಉದ್ವಿಗ್ನತೆ ಉಂಟಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅಂತರಧರ್ಮ ಸಂವಾದ ಆರಂಭವಾಗಬಾರದು. ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಎದುರಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಪರಸ್ಪರ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ.
ಕುರಾನ್ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗ್ರಂಥಗಳು ಮಾನವ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಜನರು ಪರಸ್ಪರ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತವೆ. ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿದ್ದರೂ ಘನತೆ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯದೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದ ನಡೆಸುವುದು ಹಾಗೂ ಒಳಿತಿನ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಹಕರಿಸುವ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಅವು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಪ್ರವಾದಿ ಮುಹಮ್ಮದ್ ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೂ ವಿಭಿನ್ನ ಧರ್ಮಗಳ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಶಾಂತಿಯುತ ಸಹಬಾಳ್ವೆ, ಸಮಾಲೋಚನೆ ಮತ್ತು ಸಹಕಾರದ ಹಲವು ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.
ಇಂದಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಂತರಧರ್ಮ ಸಂವಾದವು ಕೇವಲ ಮಾತುಕತೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ, ಸಕ್ರಿಯ ಸಹಭಾಗಿತ್ವದತ್ತ ಸಾಗಬೇಕು. ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯದ ನಾಯಕರು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಭೇಟಿಯಾಗಿ ವಿಚಾರ ವಿನಿಮಯ ನಡೆಸಬೇಕು. ಯುವಕರು ಅಂತರಧರ್ಮ ವಿನಿಮಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು, ಸಮುದಾಯ ಸೇವೆ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕು.
ಬಡತನ ನಿರ್ಮೂಲನೆ, ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆ, ಶಿಕ್ಷಣ, ವಿಪತ್ತು ಪರಿಹಾರ ಹಾಗೂ ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯಂತಹ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ವಿವಿಧ ಸಮುದಾಯಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು. ಇಂತಹ ಸಹಕಾರವು ಪರಸ್ಪರ ಅರಿವು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬಂಧವನ್ನೂ ಬಲಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ—ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಮೊದಲು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದು. ವದಂತಿಗಳು, ತಪ್ಪು ಮಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಚೋದನಕಾರಿ ಸಂದೇಶಗಳು ಸಮುದಾಯಗಳ ನಡುವೆ ಅವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ಅದರ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಸಂವಹನದ ಮೂಲಕ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಅಗತ್ಯ.
ಅಂತರಧರ್ಮ ಸಂವಾದ ಎಂದರೆ ಒಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಎಲ್ಲ ಭಿನ್ನತೆಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕುವುದು ಎಂದಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಭಿನ್ನತೆಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಲೇ ಶಾಂತಿ, ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಚಿಕೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಾಗಿದೆ.
ಸಂಘರ್ಷ ಉಂಟಾದ ನಂತರ ವಿಶ್ವಾಸ ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೂ ಮುನ್ನವೇ ವಿಶ್ವಾಸ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಕೈಜೋಡಿಸಬೇಕಿದೆ.. ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲದೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬೇಕಿದೆ. ಆ ಮೂಲಕ ಅಂತರಧರ್ಮ ಸಂವಾದದ ನಿಜವಾದ ಉದ್ದೇಶ ಈಡೇರುತ್ತದೆ.
